Na lotnisku wsiadamy do napowietrznej kolejki, która mknie z prędkością 60 km na godzinę. W mig znajdujemy się nad centrum Poznania. Z twarzami przyklejonymi do szyb i ustami rozchylonymi w zachwycie przyglądamy się miastu. Bo i jest na co patrzeć! Widzimy wieżowiec o ostrych kształtach, zieloną ścianę domykającą park czy mieniącą się w słońcu gigantyczną trąbkę, jakby zabawkę Olbrzyma zostawioną na jednym z dachów. Mijamy wstęgę rzeki i spoglądamy na budynek tak wysoki, że niemal drapiący chmury. Jawa? Nie, to zbiorowy sen architektów i urbanistów. Poznańska architektura niezrealizowana.

Zobacz drapacze chmur których nie ma

Dodaj do:

Powiązane tematycznie:

• „Let’s fly” - naturalnie z Ławicy! (0)
• „Let’s fly” - najnowsze wieści naturalnie z Ławicy! (0)
• Łazarek o Lechu: Jest zaczyn pod wielką piłkę (0)
• Ławeczka Heliodora Święcickiego (0)
• Zwijają wędki, cumują łódki - i pędzą do Warszawy (0)